Valentijnsdag

pexels-photo-207962Ik blijf het toch een apart fenomeen vinden; Valentijnsdag.

Bloemisten, banketbakkers en boekenwinkels verdienen grof geld aan deze dag. De dag waarop jij jouw geliefde de liefde toont door middel van bloemen, kaartjes of chocolade.

Ooit, in het verleden, heeft mijn toenmalige vriendje mij geprobeerd te verrassen door met Valentijnsdag hartvormige ballonnen aan mijn auto te binden, rozenblaadjes op mijn tuinpad naar mijn voordeur te verspreiden en op de deurmat een gedicht achter te laten waarin hij zijn liefde voor mij probeerde te omschrijven. Uiteraard vergat hij daarbij ook niet de onverbeterlijke romantici uit het verleden – zoals Shakespeare- te citeren. Een week later was het uit.

Het is niet zo dat ik een lief gebaar niet kan waarderen. Maar de commerciële hype eromheen en het gedwongen gevoel dat je dit persé op Valentijnsdag moet doen, doet me toch best snel kokhalsneigingen ontwikkelen.

Daarbij vraag ik me elke keer vol verbazing af waarom het zo is dat mensen Valentijnsdag als geheugensteun nodig lijken te hebben om elkaar de liefde te tonen. Terwijl we in staat zijn dit elke andere dag van het jaar ook te doen. Waarom moet dit persé op die ene dag in het jaar?

Als je terug kijkt in de geschiedenis is er ook niet echt een duidelijk verhaal waaróm deze dag in het leven is geroepen. Er zijn verschillende legendes; van het veredelde uithuwelijken van de Romeinen tot het verbieden daarvan door de Christenen die de dag naar St Valentijn hebben vernoemd. Over die laatste is overigens verder geen enkele informatie te vinden, maar ik vraag me sterk af of hij met hartvormige ballonnen en doosjes bonbons rondgelopen heeft.

Naar mijn mening hebben wij deze dag zelf bedacht en over- geromantiseerd, waar op zich niet zoveel mis mee is. De gedachte om Valentijnsdag te gebruiken om anoniem jouw liefde kenbaar te maken aan diegene voor wie je dit voelt, is erg romantisch. In de praktijk echter, kan dit juist tegen je werken.

Ook ik heb hier ooit eens aan meegedaan. Ik zat nog in de brugklas op de middelbare school, en ik was verliefd op een jongen uit de derde klas. Dit wist ik echter al in oktober of, sterker nog, sinds de eerste schooldag. Maar op hem afstappen, met de kans een publieke vernedering te ondergaan, was zelfs voor mij een iets te groot risico.

Dus, overtuigd door mijn vriendinnen, zou ik wachten tot Valentijnsdag want dat was de perfecte kans om hem dit te laten weten. Met smart in mijn hart wachtte ik op die 14e februari. Op de bewuste dag schoof ik een kaart met de tekst “Ik vind je leuk” tussen de deur van zijn kluisje.

Dat hij de kaart had gevonden werd duidelijk in de pauze, op het schoolplein…..waar hij met zijn nieuwe vriendin, die hij blijkbaar sinds een paar weken had, de grootste lol had om de kaart. Met het schaamrood op mijn kaken droop ik af.

Dat was dus ook meteen de eerste en de laatste keer dat ik daar aan mee heb gedaan. Hij heeft nooit geweten dat ík degene was die hem deze kaart had gestuurd. Het was voor mij in ieder geval een waardevolle les om nooit meer te wachten om diegene, waar mijn hart in geïnvesteerd ligt, dit te laten weten. En me hierbij niet te laten weerhouden door de angst om voor paal te staan. Je staat pas echt voor paal als je de kans aan je voorbij hebt laten gaan of wacht op die ene dag in het jaar.

Wellicht klink ik een beetje bitter en zie ik eerder de doorns dan de rozen zelf, wanneer ik zo’n afgezaagd bosje krijg. Maar laat ik eerlijk zijn;

Valentijnsdag is leuk, voor hen die het geluk hebben deze met hun liefde te mogen doorbrengen. Dus als jouw liefje van chocolade houdt, is mijn advies om haar (en de banketbakker) dit jaar een plezier te doen door tóch die hartvormige bonbons te kopen.

Maar laat deze dag je zeker niet beperken om óók de rest van het jaar je gevoelens uit te spreken of te laten zien tegenover diegene voor wie je deze koestert!

pexels-photo-207962

2 replies on “Valentijnsdag

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *